|
เฮ้อ...เหนื่อยหนัก...เหนื่อยใจจริง ๆ....เพราะเรื่องเมื่อวานแท้ ๆ ...
ทำให้เกิดอาการ...เสียศูนย์...เกิดอาการ...ไปไม่เป็น
เรื่องของเรื่องก็คือ...เมื่อวานนี้..โทรคุยกับพ่อตัวเล็ก..
ได้รับรู้ว่าขาหัก...ก็เลยเป็นห่วง..ยังไงก็คนเคยร่วมชีวิตกัน
แต่พอไปถึง...เจอผู้หญิงคนใหม่...นั่นไม่เท่าไหร่
เพราะยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของเราอยู่แล้ว...เลิกกันมานานแล้ว
แต่..ถ้าเพียงผู้หญิงคนนั้น...ไม่ใช่คนในอดีต...
ที่เราคิดว่าเค้าจบกันไปตั้งนานแล้ว...ตั้งแต่เมื่อ 7 ปีก่อน..
ตอนที่เราจับได้ว่าพ่อตัวเล็กนอกใจเรา
เราคิดมาตลอดว่าในที่สุดเราก็ชนะใจเค้าได้
เราเป็นที่หนึ่งในใจเค้ามาตลอด...ผู้หญิงคนนั้นออกจากชีวิตเราไปแล้ว
แต่เรื่องที่เราเห็น...เรื่องที่เราเจอเมื่อวานนี้
ทำให้เรารู้ว่า...สิ่งที่เราคิด...สิ่งที่เราภูมิใจมาตลอด 7 ปี
มันเป็นเพียงการจัดฉาก...ของคนสองคน
มันร่วมกันสวมเขาให้เรามาตลอด 7 ปี
โดยที่เราไม่รู้...ไม่ระแคะระคายอะไรเลย
พวกมันทำกับเราได้ยังไงกัน...ใจมันทำด้วยอะไร
โดยเฉพาะพ่อตัวเล็ก...มันทำกับลูกมันได้ยังไง
สารเลว...ทั้งชายทั้งหญิง...
เราดีใจนะที่เรา..หลุดพ้นมาจากตรงนั้นซะได้
นี่ถ้าเรายังไม่เลิกกับพ่อตัวเล็ก...
เราก็ไม่รู้ว่า....พวกมันจะทำอย่างนี้กับเราไปถึงเมื่อไหร่กัน
เราดีใจ...ที่ลูกได้รู้ได้เห็นความเลวของพ่อมันด้วยตาตัวเอง
ใจนึงก็สงสารลูกนะ...ที่ต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้
แต่ใจนึงก็โล่งอก...ที่เราไม่ต้องเป็นคนบอกกับลูกเอง
ว่าพ่อมันเลวแค่ไหน...
ไม่รู้ว่านี่...จะเป็นบททดสอบสุดท้ายรึยัง..
ที่จะส่งมาทดสอบความเข้มแข็งของเรา
เราไม่เสียใจหรอกนะ...ที่เห็นมันมีคนใหม่
แต่เราเสียใจเสียความรู้สึกที่ว่า...ทำไมไม่เป็นคนอื่น
ทำไมต้องเป็นนังคนนั้น...
มันช่วยตอกย้ำว่าเราโง่แค่ไหนตลอด 7 ปีที่ร่วมชีวิตกับมันมา
เรารู้สึกเสียศูนย์...เสียความมั่นใจเป็นอย่างมาก
คนที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นหนึ่งมาตลอดเวลา
คนที่ภาคภูมิใจนักหนา...ว่าในที่สุดเค้าก็เลือกเรา
แต่พอมารู้ความจริงทีหลังอย่างนี้
มันเสียศูนย์...มันไปไม่เป็นเลยจริง ๆ
เสียความมั่นใจ...หดหู่ใจ...ไม่รู้จะไว้ใจใครได้อีก
ขนาดคนที่ร่วมชีวิตกันมาเกือบ 9 ปี
คนที่ทำให้เราเจ็บเจียนตาย...แต่เราก็ยังให้โอกาสกับเค้า
แต่เค้ากลับเอาโอกาสนั้นกลับมาทำร้ายเราอย่างเลือดเย็น
พวกมันสองคน...ร่วมกันทำร้ายเราอย่างเลือดเย็นที่สุด
พวกมันสองคน...ทำให้เรากลัว
กลัวที่จะไว้ใจใครอีก...กลัวที่จะโดนหักหลังอีก
กลัวจริง ๆ ....
|