อัพเดท*

ส่งเสด็จนางฟ้าสู่สวรรค์คาลัยกันแล้วนะคะ

.
.

 

อาทิดที่ผ่านมา..
วุ่นวายไม๊..
ก้อดูวุ่นวายไปเรื่อยๆตามชีวิตปกติแหละเนอะ

เสาอาทิดที่ผ่านมาไม่ได้ไปมหาลัย
ไม่มีใครอยู่ภาควิชาซักคน..
สุวิมล เลย วิ๊ง ๆที่หอ

เสาร์ *

ไปห้องสมุดของเทคโน ฯ
เข้าไปหาหนังสือ จนถึงบ่ายสาม
ตอนบ่ายสามนั่นแหละเพิ่งเปิดโน๊ตบุ๊คเสด..
แป๊ก กริ่งดัง ห้องสมุดปิด..
เอาเข้าไปสิ..กำลังจะได้ฤกษ์ทำงาน

เลย ไม่ได้ทำอะไร กลับหอ
นังหนวดนั่งทำงานไป สุวิมล หลับ ๆๆ
รอนัดพี่เติ้ง ตอนห้าโมงเย็น...

หลับ..

ห้าโมงครึ่ง พี่เติ้งโทรมา เมิงถึงไหนแล้ว
อ้าวพี่นู่เพิ่งตื่น...โดนสวดไปหลายยก..

ลัลล้ากันที่ร้าน อาอี๋มฺู๋กระทะ  สามคน
เมาส์ ๆ  กิน ๆ
เรื่องของเรื่อง ทีวี คงไมมีอะไรให้ดู
ไม่ใช่อะไร..แต่มันดูมาหลายวัน เลย ไม่ดูละกันวันนี้..

แยกย้ายกันกลับ..
แวะซื้อกาแฟที่ปรินดาแล้วก้อโทรสับหาพ่อกะแม่
เรื่อยเปื่อยชั่วโมงนึง
นานเหอะ ๆ พ่อก้อเมาส์ไรไม่รู้ให้ฟัง ขำขำไป

 

โทรหาพี่เก๋  บอกไม่ได้ไปหานิดมันแล้วนะ
เม้าส์กันพักนึง..
เปิดทีวี นั่งดูโขน  ออกแนว ฟังมากกว่า..
เปิดโทรสับ ออนเอ็มซะเลย  ไม่อารมทำงาน
มานั่งขำหัวเอ็มไอ้น้องก้องนี่จิ

"สมมุติว่าผมไม่อยากดูโขน.."
"สมมุติว่าบ้านผมไม่มีเคเบิ้ลทีวี(แค่สมมุตินะคับ)"
"คิดว่าท่านอยากดูโขนหรือไม่ ??"

คือไม่รู้จะมีใครคิดมากรึป่าวนะคะ
แต่สุวิมลแอบขำ..

ปกติกะน้องก้องคนนี้ไม่เคยพบหน้าค่าตา
รู้แต่ว่า..รู้จักกันมะสองปีก่อน จากการอ่าน หนังสือ a day ก้อเท่านั้น
ทักบ้างไม่ทักบ้าง
แต่ทักทีไร ขำขำไป..
คนอะไร เขียนหนังสือก้อน่าอ่าน..เขียนเสปซก้อสนุก ๆ แถมคุยด้วยแล้วลืมเรื่องหลายเรื่องได้เยอะเลย

สรุปคุยกันยาวนานถึงตีหนึ่งเลย..

^^

ขอบคุณ คุณ ครีเอทีพ "ก้อง" จ้ะ

 

 

อาทิตย์ *

เข้านอนตอนตีสาม เลยรู้สึกตัวห้าโมงเช้า ซะงั้น
กลิ้งไปกลิ้งมา..
อาบน้ำ วันนี้ต้องไปห้องสมุดอีกเหมือนเดิม
นังหนวดไปเฝ้าห้องคอมครึ่งเช้าจะกลับมาตอนเที่ยงๆ
เราก้อกะจะตื่นเช้าๆมาทำวิจัยต่อ แต่ก้ออย่างที่บอก..
สายซะ**

หนวดมา ออกไปกินข้าว เข้าห้องสมุด ได้แค่ชั่วโมงเดียว
กริ่งดังสนั่น อีกแล้ว

เอาบัตรนักศึกษาไปคืนลูกศิษย์ (นี่เรามีลูกศิษย์ที่เรียนป.ตรีแล้วหรือนี่)

กลับห้อง..
ดูทีวี..หลับ หลับ

ตื่นเกือบ ๆ หกโมง ..
นอนดูทีวี  ออกไปหาไรกิน..
กลับมา โทรสับหาพ่อแม่ (รู้สึกจะติดพ่อแม่มากไปแระ)
ออนเอ็ม ทำงาน อาบน้าม นอน

 

 

.
.

 

หลาย ๆ อย่างในใจ
ผ่อนคลาย มั้ง มะแน่ใจ..

บางทีก้อเกิดอาการเหงา ๆ ไม่อยากทำอะไร
เฉื่อยชา  ไม่อยากรับรู้อะไรที่มันอาจจะจะกระทบจิตใจ
อารมประมาณว่า..อยากอยู่แบบไม่อะไรมากไปก่อน

ไม่อยากหวือหวาในใจ..
ไม่อยากอะไรกับใคร..
แม้จะตอบตัวเองได้ว่า..
บางที มันขัดใจเรานะ..
แต่..มันจำเป็นต้องทำไม่ใช่หรือ..
เรื่องบางเรื่องเราจะป่อยให้มันเปนไปไม่ได้หรอก..
เพราะถ้าไม่ขัดใจมัน..เราอาจไม่สามารถที่จะหลุดพ้นไปก้อได้..

ถามว่าทรมานรึป่าว
ป่าวหรอก..ไม่เลย..
แค่บางที...เท่านั้น
ที่คำว่าทรมานมันเกาะที่หัวใจ 

แค่บางทีเท่านั้นเอง...

 

ห่างไกล
ห่างเหิน
และแตกต่าง

เรากำลังทำใจให้มันชิน..
ซึ่งจิงๆน่าจะชินได้แล้วนะ..
แต่ทำไมไม่ชินก้อไม่รู้
น่าจะทำได้แล้ว

แต่

ฟังความจิงไม๊

เหอะ  ๆ

 

ยังทำไม่ได้

 

T_________________________T

 

 

.
.

 

 

ไม่ว่าจะอะไรก้อตาม
เธอก้อจะมาบอกเราว่า

Let It Be ใช่หรือไม่  คุณ GS

 

^________________________^

 

.
.