วันนี้เกิดเรื่อง แต่ไม่ใช่กับตัวเองหรอก เรื่องมันเกิดกับคนใกล้ตัว ก็คือมีอาจารย์ส่งหนังสือมาที่หน่วยงานของแฟนเรา ประมาณเป็นหนังสือต่อว่า ว่าทำงานให้ช้า แจ้งเรื่องไปแล้วไม่ยอมจัดการให้  จริง ๆ แฟนเราเค้าจัดการให้ไปแล้ว แต่ลืมบอก แล้วเรื่องมันก็ผ่านมานานมาก ก็ลืมสนิทเลย อาจารย์เค้าเลยส่งหนังสือต่อว่า มาที่หน่วย แฟนเราเค้าก็ต้องชี้แจงไป

แต่ว่านะ คนเราถ้ามันเห็นใจกัน โทรศัพท์ก็มี โทรมาถามหน่อยก็ได้ ว่าเรื่องมันนานแล้ว มีปัญหาอะไรรึป่าว ช่วยจัดการให้หน่อย

ทีคุณมีปัญหา คุณยังโทรแจ้งมาได้ แต่คราวนี้ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ ส่งหนังสือ มันเป็นเรื่องที่รุนแรงไปหน่อย  คุณเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำผิดนะ ชั้นเห็นอยู่ว่าคุณเคยทำผิด แต่ไม่ได้คิดอะไร แล้วคุณเองก็ทำเป็นไม่รู้ ไม่ชี้กับความผิดของคุณ ชั้นก็ไม่ว่าไร แต่ทำไมกับความผิดคนอื่น คุณทำให้เป็นเรื่องเท่าภูเขา  คนเราร่วมงานกัน ถ้าไม่หนักหนาสาหัสจริง ๆ มันต้องเข้าใจ เห็นใจคนอื่นกันบ้าง อย่าถือว่าตัวเองเป็นใหญ่กว่า จบสูงกว่า เป็นด๊อกเตอร์แล้วไง คนเรามันก็เท่าเทียมกันทุกคนนะแหละ

ในเมื่อคุณทำงานแบบไม่มีหัวใจให้คนร่วมงาน ก็อย่าหวังว่าจะได้หัวใจจากคนอื่นเลย ทุกอย่างที่ทำให้คุณจะทำไปเพราะหน้าที่ ไม่ใช่เพราะหัวใจอยากจะทำให้คุณ !!!